(Volkovija – Skopje; 103 km)
Eindelijk, wij zijn gearriveerd in Skopje! Om 16.10 uur vandaag, na 1780 kilometer van ploeteren en genieten. En wat een genot was het, toen we dat vierden door elkaar op de promenade langs de Vardar-rivier te tracteren op een …. sladoled! (voor de nieuwe lezers: een ijsje in het Macedonisch). En wat voor een ijsje. Vier reuzegrote bollen in allerlei smaken en kleuren, getopt met een extra hoge slagroommuts. En dat alles in een beker, die erg veel weg had van een overwinningsbokaal!

We togen direct over de beroemde brug over de Vardar – het enige in Skopje dat de aardbeving van 1963 heeft overleefd – naar het kasteel op de hoge heuvel, om de hele stad als zegevoerders te kunnen overzien. Onze monden vielen open van verbazing, toen we op weg daarnaartoe als een speld in de hooiberg, op een bekende stootte: de sportieve Kathy, die we rond het meer van Ohrid hadden ontmoet. Je kunt je wel voorstellen, dat de kussen in het rond vlogen. Wie houdt zoiets in een miljoenenstad nou voor mogelijk?  En wie troffen we vanavond in het Internetcaf’e achter een PC te internetten? Drie keer raden. Kathy, voor de derde keer……

Boven op het kasteelterrein, een park met enkele nostalgische restanten van een burcht, hadden we nog een ontmoeting, met een bijzondere man. Musli Berisha is een uitbundige, goedlachse Albanees, die werkt voor de USAID in Kosovo. Hij vertelde hoe hij als enige van zijn organisatie de Nato-bombardementen in Kosovo heeft overleefd. Hij bracht de laatste Nato-generaal naar de grens, maar wilde zelf blijven, bij zijn eigen mensen. Alle bezittingen is hij nu kwijt; maar zijn hart is rijk. Enthousiast vertelde hij dat binnenkort de hele geschiedenis in boekvorm verschijnt: "Lighthouses in Kosovo" gaat het heten en hij belooftdeons een van de eerste exemplaren toe te sturen. Een kei van een kerel!

Deze laatste fietsdag begon als niet eerder: namelijk in de kou! In het diepe ravijn van de Radika breekt de zon pas laat door. Maar toen we eenmaal boven op 1390 meter hoogte (pffft, pfffft) bij het bergmeer vam Mavrovo aankwamen, konden we onze gezichten laten bruinen door de stralende zon. We bewonderden – met eigen lijve – een beeld van een geharde arbeider uit de allebrbeste communistische tijden; het beeld mag van ons de hoofdprijs krijgen. Het romantische meer riep bij John allerlei herinneringen op. Dit is het Nationale Park waar nog lynxen, beren en wilde katten rondzwerven. Niet dat we die tegenkwamen, maar wel vijf paarden in het wild langs de weg, waarvan het jonge veulen nog erg moest schrikken van onze passage.

Vandaag was het snelheid maken, om na 103 km het einddoel Skopje te bereiken. Halverwege werden we verrast door de stad Tetovo. Een levendige half-albanese stad in Macedonie vol jongelui met en zonder hoofddoek, heel elegant gekleed, studenten waarschijnlijk. Maar ook een moskee uit 1400, met het mooiste interieur dat we ooit in een moskee gezien hebben. Tegen een mokka-bruine achtergrond een overdaad een kleurige bloemen en versieringen. Langs alle muren tegen het plafond prachtige afbeeldingen van tientallen steden in Europa, die op de hoogtijdagen van het Osmaanse Rijk in Turkse handen waren. Een moskee om te zoenen.

Eenmaal buiten werden we omringd door moslim-jongetjes, die erg geinteresseerd in ons waren. Ze waren zo open en spontaan, dat John besloot hier zijn geheime wapen uit te delen: bellenblaasbusjes uit Best! Het werd een waar Bellenblaasfestijn. Iedereen blies als bezeten overal grote en kleine bellen met rode, blauwe, paarse weerschijn in de rondte. Wat een vrolijke, opgewonden gezichten! Wer hebben nu nog de helft van de 20 busjes over, voor de kinderen in de school van Skopje.

We zijn inmiddels in Skopje in hotel Kanet aanbeland, gelegen in het stadspark met het voetbalstadium, waar Ton en Els van het HFNM ook verblijven. Morgenvroeg om 9.00 uur hebben we afgesproken op de school te verschijnen, waar het allemaal om te doen is. Nog één nachtje slapen dus!