(Skopje; 8 km)
Wat een feestelijke ontvangst, wat een enthousiasme van de honderden kinderen en leerkrachten, die ons ‘s morgens opwachten en voor ons een uurlang durende spetterende show opvoerden! We moeten toegeven dat we ‘s morgens iets zenuwachtiger opstonden dan anders. We hadden vandaag immers het heft niet meer in eigen handen. Om 9 uur werden we vanaf het hotelletje door het drukke stadsverkeer geloodst naar de ‘Dimo Hadji Dimov’ school. Tientallen kinderen op fietsjes begeleidden ons daar naartoe.

Bij de ingang lachtten drie, in prachtige Macedonische klederdracht gestoken meisjes (rood, roomwit, goud) ons toe. Ze hielden een schaal vast waarop een mandje met stukken brood, een kommetje zout en een kommetje kruiden. We doopten het brood in de kommetjes, aten het en voelden ons opgenomen in de gastvrijheid van deze schoolgemeenschap. Op het plein maakten kinderen kleurige krijttekeningen voor ons. Het schoolhoofd leidde ons naar een grote zaal waar zeker tweehonderd kinderen (van de 1400) enthousiast met Macedonische en Nederlandse vlaggen ons toezwaaiden. We  voelden ons als de koningin! De zaal was omgetoverd tot een kleurrijke feestzaal. Zo’n 40 kinderen vormden een fluitorkestje, dat hun best deed om ons zo muzikaal mogelijk welkom te heten. We werden langs tafels geleid waar kinderen hun mooiste werkstukken, tekeningen, collages lieten zien.

Op het rijkelijk gedecoreerde podium, ook weer met vlaggetjes van beide landen, stond al een dansgroepje van wel 30 kinderen klaar in dezelfde vrolijke klederdracht. En wat dansten ze als eerste? De Driekusman! Echt op zijn hollands, met het klappen van de handen en het zwaaien van het wijsvingertje tegen mekaar. Dat was nog maar het begin. Want wat we daarna aan Macedonische dansen zagen is te mooi om te beschrijven. Ze dansten met een sierlijkheid, ingetogenheid en elegantie, die onze kinderen niet kennen. Het was een verhaal dat zich in de bergen afspeelt, dat zij uitbeeldden met draaienden bewegingen in allerlei variaties, kokette pasjes, rondedansen om elkaar heen, door elkaar heen, een alsmaar wijken en samenkomen van steeds weer andere groepjes. We kregen brokken in onze keel.

Daarna werden we door drie meisjes vanachter een microfoon toegsproken, eerst in het Macedonisch, toen in het Engels en daarna in het ….. Nederlands. Ze vertelden hoe blij ze waren dat wij helemaal uit Nederland naar hun toegekomen waren, om voor hen een betere school te zorgen en dankten ons van harte. John sprak daarna de kinderen toe in zijn beste Macedonisch(!): wat voor een mooi land Macedonie is met zo’n vriendelijke mensen. Hij wenste alle kinderen veel succes in de toekomst, namens alle kinderen in Nederland. Er werd uitbundig geklapt en met vlaggetjes gezwaaid. De quiz die John had voorbereid, met 12 vragen over Nederland (Bijv: Waarom dragen de voetballers een oranje shirt? a. omdat de koeien in Nederland oranje zijn gekleurd, b. omdat de babies geboren worden met oranje haar of c. omdat de koninklijke familie Van Oranje heet) was een groot succes. Tot onze grote verbazing verstonden alle kinderen de vragen in het Engels en wisten ze bijna alles van Nederland, hoeveel land onder water staat, de duinen, de schilders, het schaatsen, de grootste haven, waar het Vredespaleis staat, dat PSV Eindhoven in 1996 de Europese Champion league heeft gewonnen en uiteraard alle goed voetballers. De besten kregen een bellenblaasbusje als prijs en de hoofdprijs was…. John’s blauwe fietshelm.

Toen werden we door de klassen geleid. De allerkleinsten waren bezig met kleurige tekeningen, die wij later gebundeld kregen aangeboden. In de volgende groep waren meisjes met een weefgetouwje bezig en tapijt aan het knopen. Jongens lieten ons een in elkaar geknutseld zweefvliegtuigje zien. Weer een volgende groep wilde graag op een klassefoto. Ondertussen wees de directrice ons ook op de vernieuwde lokalen, de schoolmeubeltjes uit Nederland.

Vervolgens kregen we een rondleiding door het gedeelte van de school dat duidelijk aan vernieuwing toe was. Er was nogal wat kapot in de vloer, de muur, het plafond, de tafeltjes en stoeltjes, de ramen en deuren. Aan de renovatie hiervan zal ons sponsorgeld besteed worden. Ondanks deze slechte huisvesting straalde de school toch een blijheid uit, dankzij de vrolijke tekeningen, schilderijen, glasbeschildertingen en andere versieringen in de gangen, die de kinderen zelf hadden gemaakt. Vooral de mooie kerkjes, de natuur en het gezinsleven werd kleurrijk uitgebeeld.      

Natuurlijk werden we ook in de directiekamer uitgenodigd voor een wel heel erg gezellig samenzijn met de onderwijzers onder het genot van allerlei hapjes en koffie – want daar houden Nederlanders zo van. De omgang was amicaal, zelfs familiair te noemen (zie foto!). We hadden interessante gesprekken met de leerkrachten (en, Geertje, ook met Taki die helemaal vanuit Krusevo hierheen gekomen was). Beduusd van zoveel hartelijkheid en zoveel energie die ze gestoken hebben in onze ontvangst, verlieten deze prachtige school.

Hierna volgde een interview, waarin ons gevraagd werd waarom we dit nu deden, de indrukken van Macedonie, hoe we het sponsorgeld bij elkaar hadden gekregen etc. Dit en de hele dag op school zal op een dvd worden vastgelgd als promotiemateriaal voor de HFNM en zal ons worden toegestuurd. Later hoorden we dat de burgemeester ook had willen komen, maar vanwege een belangrijke bespreking verhinderd was.

Kortom, een dag om nooit te vergeten!